Chantal's H e r s e n p @ n

______________________________________________



______________________________________________

Back in a JIFFY!!!

Chanti
xXx

Nog 3 nachtjes slapen...

En dit is nog een heel 'vriendelijk buikie' vergeleken bij de mijne nu... ;-)

'Un peu' maar... *whihiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii*

Open brief aan minister Eurlings...

Geachte heer Eurlings,

Het spijt me u te moeten berichten dat het voor mij onmogelijk is te bekijken of ik deze kilometerheffing nog kan betalen.

Mijn financiële positie is zeer onoverzichtelijk geworden dankzij de toepassing van de Arbeidswet, de Auteurswet, de Horecawet, de Beurswet, de Loterijwet, de Motorrijtuigenwet, de Warenwet, de Woningwet, de Drankwet, de Gezondheidswet, de Winkelsluitingswet, de Invalidewet, de Vestigingswet t/m de Ziekenwet enz. enz., die op een weerloos publiek worden losgelaten.

Door al deze verschillende wetten ben ik zo terneergeslagen, uitgeput, uitgebuit, uitgewonnen, uitgetrokken en uitgeperst dat ik niet meer weet waar ik aan toe ben, hoe ik moet zijn en of ik er nog wel ben.

Men heeft mij genoodzaakt te betalen voor: Milieubelasting, Inkomstenbelasting, Vennootschapsbelasting, Precariobelasting, Loonbelasting, Onroerendgoedbelasting, Overdrachtsbelasting, Staatsbelasting, Straatbelasting, Rioolbelasting, Grondbelasting, Wegenbelasting, Verzekeringsbelasting, Beursbelasting, Weeldebelasting, Gemeentebelasting, Dividendbelasting, Successiebelasting, Hondenbelasting, Vermakelijkheidsbelasting, Waterschapsbelasting, Afvalstoffenbelasting.

Verder voor: Tabaksaccijns, Benzineaccijns, Gedistilleerdaccijns, Zegelrecht, Registratierecht, Invoerrecht, Statistiekrecht, Reinigingsrecht en wat er nog meer aan rechten zijn.

Ik ben verplicht bij te dragen aan: WAO, AOW, AWW, WW, WWV, BTW en tal van andere weeën; alsook aan Ziektegeldverzekering, Zorgverzekering en Autoverzekering..

Ik betaal: Liggeld, Staangeld, Parkeergeld, Tolgeld, Sluisgeld, Schoolgeld, Inschrijfgeld, Lesgeld, Kijkgeld en Luistergeld.

Ik ben aangezocht of verplicht bij te dragen voor: Dierenbescherming, Vrijheidsbond, Kankerbestrijding, Astmafonds, Nierfonds, Leprafonds, Kinderbescherming, Geheelonthoudersbond, Rampenfonds en het Begrafenisfonds enz. enz.

Er wordt druk op mij uitgeoefend om als steun te dienen voor: het Rode Kruis, het Groene Kruis, Het Witgele Kruis, Het Oranje Kruis.

De regering en anderen die mij in haar naam regeren, hebben mij zo geregeerd dat ik niet meer weet wiens eigendom ik ben.

Ik ben verplicht, verdacht, verhoord, ondervraagd, berispt, beboet, bekeurd, bestraft, bekeken, onderzocht, nagegaan, gecontroleerd, gezuiverd, ingesloten, uitgesloten, verwisseld, ontbonden, gecommandeerd, ingeschreven, uitgeschreven, doorgelicht, ingelicht, voorgelicht, opgelicht en heen en weer geschoven.

Ik heb tot nu toe mijn leven doorgebracht met het invullen, uitschrijven, overschrijven, halen en bekrachtigen en tekenen van formulieren.

Ik heb al honderden malen verklaard dat ik ben geboren en waar en wanneer, maar men schijnt mij slecht te geloven, omdat men mij voor allerlei folteringen nodig heeft.

Voor actiecomités, bonden, fondsen, verenigingen, clubs, instellingen, instituten, organisaties en stichtingen schijn ik een onuitputtelijke bron te vormen voor het verschaffen van G E L D en het bevredigen van iemands tegenwoordige en toekomstige wensen en behoeften van het menselijke ras.

Ik ben verplicht voor een Energie Keurmerk te betalen voordat ik mijn huis mag verkopen. Het enige dat mij nog aan het leven bindt is mijn nieuwsgierigheid:
WAT KOMT ER NOG MEER?

Dat is dan misschien het betalen van milieuheffing op een biefstuk, omdat het milieu wordt vervuild door de uitstoot van gassen door het rund.

Dan voel ik door mijn klompen heen dat de volgende stap zal zijn dat ik straks verplicht ben een snuffelpaal in mijn huis aan te schaffen om mijn eigen uitstoot te meten, zodat ik daarover ook milieubelasting kan gaan betalen.

Mijnheer Eurlings, zoals u ziet, kan ik tot mijn spijt mij nauwelijks nog veroorloven om te leven, laat staan om nog meer te betalen.

Hoogachtend,

Een wanhopige burger

Ochtendritueel

Op het moment dat radio 538 zich een muzikale weg boort in mijn warme nestje, hoor ik tegelijkertijd een pootje aan de slaapkamerdeur krabbelen. Tommie heeft geen eigen wekker nodig.
Ik trippel snel naar de deur, laat het kattenkind naar binnen en kruip nog snel even onder de veren.
Met knorrend en kroelend wolletje op mijn buik. Want dat moet altijd even samen.
Manlief draait zich om en zegt met krakerige stem 'Hee gnoe!' en tept Tommie gebroederlijk tussen z'n oortjes. Tommie heeft gelukkig geen last van een identiteitscrisis en spint rustig verder.

Dan gaat er op zolder een deur open. En nog één. De slaapkamerdeur gaat open en staan er twee slaperige plofpruikjes naast me. "Mag ik ook even mamaaah? Tis zo k-k-koud!!!".
Hopsakee, de twee meisjes kruipen er tussenin. Er ontbreekt er nog één. Maar niet voor lang, er wordt op de deur geklopt en slaapwandelende Spiderman in bijbehorende pyama doet een poging om zich er zonder woorden aan de zijkant bij te proppen. Het wordt nu wel erg krapjes in ons 1.60 x 2.00 m bed.
Ondertussen heeft papabeer zich maar op z'n zij gewurmd, dan is er iets meer plek. Ik kan namelijk niet op mijn zij met het knorrende witte kleedje op m'n buik. Tommie wordt aan alle kanten gekroeld en geaaid en het snormachientje draait op volle toeren. Heerlijk vredig... de stilte voor de storm...

Als de wekker opnieuw aanspringt na de tweede snoozepoging is het toch echt tijd om op te staan.
Luid protesterend en onder enige dwang stappen ze één voor één uit bed. Tommie ook, want die wil nu wel ontbijten. Hij gaat alvast bij de trap zitten.
En nadat ik Marcel nog één knuffel geef haal ik diep adem, sla het dekbed van me af en loop de badkamer in. Opnieuw drie meter mopperige file voor het toilet. De ochtendspits is weer een feit in huize C.

        

Een mens kiest in zijn eigen ogen altijd de rechte weg, maar God toetst wat hem innerlijk beweegt. 

-- Spreuken 21:2

Two Middle East mothers are sitting in a cafe chatting over a plate of couscous and a pint of goat's milk.The older of the two pulls a bag out of her purse and starts flipping through photos. They start reminiscing.

'This is my oldest son, Mujibar.

He would have been 24 years old now.'

'Yes, I remember him as a baby' says the other mother cheerfully.

He's a martyr now though— the mother confides.

'Oh, so sad dear' says the other.

'And this is my second son, Khalid.

He would have been 21.'

'Oh, I remember him,' says the other happily,

'he had such curly hair when he was born.'

'He's a martyr too' says the mother quietly.

'Oh, gracious me . . . ' says the other.

'And this is my third son. My baby.

My beautiful Ahmed.  He would have been 18', she whispers.

Yes' says the friend enthusiastically, 'I remember when he first started school'

'He's a martyr also,' says the mother, with tears in her eyes.

After a pause and a deep sigh, the second Muslim mother looks wistfully at the photographs and, searching for the right words, says . . .

'They blow up so fast, don't they?’

BWC D-Day!!!!!!!!

IK HEB DE MACHTIGING BINNEN!!!!!

Chanti is in verwarde jubelstemming.
Ik herinnerde me vanmorgen dat ik de brievenbus had horen klepperen, maar nog niet naar de post had gekeken. Want... DE brief kon er wel eens bij zitten. Dus ik spurtte naar de voordeur en zag zowaar een envelop van de IZA!!! De vorige keer dat ik peux nerveux deze envelop opende zaten er declaratieoverzichten in. :-S
Ik was dit keer dus ietsje minder enthousiast aan 't openen. Maar... DE MACHTIGING ZAT ERIN!

Ik was echt hélemaal in shock en de tranen biggelden me over de wangen. EIN-DE-LIJK!
Dus ik wist niet hóe snel ik de telefoon moest pakken om het Tergooi Ziekenhuis te bellen om een operatiedatum te regelen. Toen de secretaresse mijn naam hoorde viel ze helemaal stil... wat bleek, ze had precies op dat moment mijn brief (met datumvoorstel) uitgeprint om te versturen!
We moesten allebei hard lachen om zoveel toevalligheid, dit vond ze wel heel bijzonder.
Ik was nog steeds in shock en ze hoorde aan m'n stem dat ik even moest bevatten dat die buikwandcorrectie nu toch echt ging gebeuren.
Ze was ontzettend aardig en nam alle tijd voor uitleg. En toen..... gaf ze de datum door!

Woensdag 10 februari a.s!

Whoehaa.. dat was wel heul errrg vlot! 2 Februari de preoperatieve screening en de week erop onder het mes. Ik ben in lichte staat van verstandsverbijstering de deur uit gevlogen om de kids van school te halen en het wil nog niet helemaal zinken...
Maar, IT IS FINALLY GOING TO HAPPEN!!!!!!!

Wheel-Kickers: K(B)EN JIJ ER ÉÉN???

"Get rid of all bitterness, rage and anger, brawling and slander, along with every form of malice. Be kind and compassionate to one another, forgiving each other, just as in Christ God forgave you."

Wheel-kickers—we've probably all seen them. Ask any used car salesman about them. Wheel-kickers are a pain in the neck and a thorn in the flesh of the salesperson. They go from car to car; first they kick the front wheels, then they kick the back ones. Next they want to look under the hood and check the engine. But all they do is find fault: the wheels are rickety; the tires are no good; the engine is really bad. Wheel-kickers are on a witch-hunt looking for any fault they can find. And when they can't find any legitimate faults, they make up some—but they never buy the car. They waste the salesman's time and take him away from serving legitimate customers.

Wheel-kickers have a chip on their shoulder. They have a critical, mean spirit. Beneath it all they are angry people looking for a peg on which to hang their anger. They play the blame-game and never stop to look and see that they, and only they, are the cause of their negative, critical spirit. They rarely even realize who they are and what they are doing because they always justify their actions.

Wheel-kickers are not only seen in used-car lots. There are politician wheel-kickers who drive you crazy tearing down their opponents over absurd issues while ignoring and/or hiding their own self-serving motives and weaknesses. There are legalistic preacher wheel-kickers who condemn all churches but their own; parent wheel-kickers; spouse wheel-kickers; teenage wheel-kickers; business wheel-kickers; and everyday Dick and Jane wheel-kickers! Actually there are wheel-kickers in just about any field you wish to name.

Wheel-kickers are like that … when they are kicking other people's wheels, they're kicking the wrong person. What they need to be doing is giving themselves a swift kick in the seat of their own pants.

Suggested prayer: "Dear God, if by any chance I am a wheel-kicker, please help me to see the error of my ways and, with your help, do something about overcoming my negative, critical spirit. Thank you for hearing and answering my prayer. Gratefully, in Jesus' name, amen."

ChristenUnie tegen darkroom op Kamasutrabeurs

 

UTRECHT - De fractie van de ChristenUnie in de Utrechtse gemeenteraad is tegen de aanwezigheid van een darkroom op de Kamasutrabeurs, dit weekeinde in de Utrechtse Jaarbeurs.

     

Bezoekers kunnen tegen extra betaling het Swingerscafé in en hebben daar de gelegenheid seks te hebben met anderen.

Fractievoorzitter Wim Rietkerk laat onderzoeken of dit wel mag in 'een semi-openbare instelling', zo bevestigde hij een artikel hierover in de Volkskrant van dinsdag. 

''De Kamasutrabeurs valt nu onder een algemene vergunning, terwijl de activiteiten in zo'n darkroom meer weg hebben van een seksinrichting. Mensen betalen er voor seks en dat hoort niet op een beurs'', stelt Rietkerk.

De fractievoorzitter verwacht niet dat het lukt om de darkroom dit weekeinde al te verbieden. ''Liever zoeken we dit juridisch goed uit, zodat we daar in de toekomst mee uit de voeten kunnen'', aldus Rietkerk.

[in 'mijn tijd' kon je op de Kamasutrabeurs nog terecht voor naughty stuff als lingerie en andere gezellige dingen om de boel wat op te fleuren. De 20-ers van vandaag vinden dit hierboven echter al heel normaal...]

Het mocht niet zo zijn...

Sterkte lieve vriendin... and don't give up hope...

X

Don't speak I know just what you're saying So please stop explaining Don't tell me cause it hurts Don't speak I know what you're thinking I don't need your reasons Don't tell me cause it hurts

Kunstrolschaatsmoois

Sarah mocht op 5 januari mee optreden op de Nieuwjaarsreceptie van de Gemeente Houten.
De burgemeester en wethouders waren onder de indruk, de meisjes deden het geweldig, net als de trainsters!

Lees hier verder over deze speciale mini-show! (Youtube volgt z.s.m.!!!)

(Sarah links)

En hier nog een paar foto's -en filmpjes!- van de Eindshow van december 2009, 'Cirque du Skate'.

Het "Circusnummer"

(Sarah rechts)
.
"Mondriaan"

(Kristi midden)

.

(De grote meiden)
.

"Speeltuin"

.

Prachtige kostuums...

Voor de liefhebbers, hier nog meer foto's ;-)

Jongeren vallen niet af door lijnen

NIJMEGEN -  Jongeren tussen 12 en 18 jaar die aan de lijn doen, zijn vier jaar later niet slanker geworden. Ze zijn nog steeds in verhouding zwaarder dan hun leeftijdsgenoten die niet hebben geprobeerd af te vallen. Jongeren die ouders hebben die vinden dat hun kind te dik is, lijden het meest onder hun vermeende overgewicht.

Dat heeft voedingsdeskundige Harriëtte Snoek uitgezocht in een onderzoek naar het eetgedrag binnen gezinnen. Snoek volgde daarvoor 428 gezinnen met jongeren in de middelbareschoolleeftijd gedurende vier jaar en promoveert deze maand aan de Radboud Universiteit in Nijmegen op de resultaten.

Vreetbuien

Snoek denkt dat de lijnende jongeren niet structureel slanker worden, omdat ze tijdens hun pogingen om af te vallen ook vreetbuien hebben. Dat kan zelfs enige tijd duren, waardoor het aantal verloren kilo’s er weer aan vliegt. Bovendien is bekend, aldus Snoek, dat het lichaam van een lijner ’in de spaarstand’ gaat, dus de vetverbranding zo efficiënt mogelijk regelt. Dat maakt dat zwaardere mensen moeilijker afvallen.

Kritische ouders

Van de onderzochte ouders was 10 tot 20 procent ontevreden over het lichaamsgewicht van hun kind.
# Hoe kritischer de ouders zijn, hoe ongelukkiger de jongere zich voelt over zijn lichaam.
Snoek noemt dat zorgelijk, want gebrek aan zelfrespect kan leiden tot eetproblemen.
Overigens hebben ouders bij jongere kinderen nog wel enige gunstige invloed, want kleuters die geneigd waren, snoep te pakken tijdens hun spel, kozen gezondere producten, als hun moeder in de buurt was.

Het goede nieuws is dat Snoek ook heeft vastgesteld dat de lijnende jongeren na vier jaar ook niet opmerkelijker dikker waren geworden.

# Herkenbaar...

JSVF1 kandidaat sportploeg van Nieuwegein

Opnieuw bijzonder nieuws over ons Superteam. JSV F1 is een van de kandidaten voor Nieuwegeins sportploeg van het jaar 2009! Op 30 januari worden 's avonds in de Heidehal eerst de genomineerden gekozen uit de kandidaten. En uit die genomineerden komt dan vervolgens na stemming een winnaar.
JSV is kandidaat omdat de ploeg afgelopen jaar met alleen maar eerstejaars spelers de districtsbeker won, een unicum in de clubgeschiedenis en misschien ook wel in de Nieuwegeinse voetbalgeschiedenis.
Geloof je het niet? Kijk op: sportgalanieuwegein.nl

"U zegt: ‘Alles is toegestaan.’ Zeker, maar niet alles is goed.
Alles is toegestaan, maar niet alles is opbouwend.
Wees niet op uzelf gericht, maar op de ander." -- 1 Korintiers 10:23-24

buikwandcorrectie deel 239

Vanmorgen kwamen we ruim een half uur te laat bij de zeer vriendelijke medisch specialist van de IZA in Gorinchem aan. Maar dat gaf helemaal niets zei hij. Het stond muurvast bij de afrit op nog maar 5 minuten afstand van het verzekeringskantoor.
Opnieuw het hele riedeltje verteld, hij heeft natuurlijk even gekeken en voilá: "zonder twijfel JA".
Dus over een week of vier valt de machtiging in de bus, is de plastisch chirurg ingelicht, en kan de operatie eindelijk ingepland worden.
Maar ik denk dat ik nu vast ga bellen voor het inplannen. Scheelt wellicht weer een paar weken.
PS. I'll believe it when I see it...

*........sssssssssssst....!*

Jsv f1 aflevering 5: het andere oranje

oh.my.goth!!!

Omdat de kinderen gisteravond bij opa en oma bleven logeren, grepen huisband en ik de kans om even lekker op stap te gaan samen.
Ik wilde graag de film 'Precious' zien, medegeproduceerd door Oprah met heel veel lovende recensies.
Zo gezegd, zo gedaan.
Het was inderdaad een adembenemend heftige en prachtige film. Een aanrader dus.
Maar omdat we na afloop toch even de gedachten wilden verzetten, besloten we om even langs Tivoli De Helling te gaan, daar zou iets dansbaars plaatsvinden waar we even met de voetjes van de vloer konden. Dat had ik ergens gelezen.

Enfin, het was berekoud buiten dus we kochten snel onze entreekaartjes en stapten naar binnen.

Duuuuus………. :-O OMG!

Marcel draaide zich naar mij om en zei droog “volgens mijjjj… hebben we een thema.”

En inderdaad. We waren beland op een heuse CYBERGOTH party. Overal verklede piepels, in de meest verbazingwekkende outfits. Heel kleurrijk en inventief. Gedurfd zonder meer.

Ik kreeg spontaan de slappe lach en vroeg me hardop af hoe wij het in hemelsnaam voor elkaar kregen om nu weer HIER te belanden. We hadden natuurlijk linea recta kunnen omkeren, maar er klonk best wel een lekkere beat uit de grote zaal.

En nieuwsgierig waren we ook wel een beetje… ;-)

Gniffelend liepen we de zaal in langs meisjes met wollige hoge gekleurde paardenstaarten, jaren 20 pilotenbrillen op het hoofd, hier en daar mooie zwarte versieringen op het op het gezicht, PVC korsetten, alien style contactlenzen, fluoriserend roze harige beenwarmers op megavette spekzoollaarzen. Overal kettingen, stekels, en vooral veel zwart en netpanties om armen, benen, lijven.

De mannelijke bezoekers waren even bont uitgedost. Beetje ‘The Fifth Element’ meets WorldWar II idee.

Ik bleef maar grijnzen, viel van de ene verbazing in de andere, maar voelde me zeker wel welkom! Ondanks dat wij nu dus volledig the odd ones out waren hier. Ha ha! Maar goed, everywhere we go, Big J goes too!

Het grappige was dat deze zich-tegen-de-burgerlijkheid-afkerende ‘Goths’ in feite net zo’n stereotiep bleken als de rest van de maatschappij. Maar dan in hun eigen wereldje. Op een aantal gezellige gezichten na was het toch echt de bedoeling om zo verveeld en ongeïnteresseerd mogelijk te kijken en vooral niet teveel je best te doen op de dansvloer. De mannen keken vooral 'koel' en verheven. Hun manier van dansen was een beetje mechanisch/zombies. Deed me denken aan de Berlijnse Punks van de 80-er jaren.Bijna robot-achtig.

Gelukkig waren er ook nog een paar vrolijke gezichten te ontdekken.

Ze leken in de verste verte niet op het dagelijkse straatbeeld, in tegenstelling tot wat wij droegen. Maar 1 ding stond als een paal boven water. Ondanks dat we daar echt een enorme modemisser in Gothland maakten met onze casual look, waren we méér dan welkom.Geen vervelende blikken, nastaren of discriminatie.

Zoals zij op straat nagestaard en nagewezen worden door hun opvallende look, zo tolerant en relaxt waren ze met ons in hun buurt. Het was mooi om dit te ervaren. Ieder z'n meug toch?

En na een uurtje dansen, springen en verwonderen vond Chanti het bedtijd. Het was LEUK geweest.

Maar of het voor herhaling vatbaar is… denk ’t niet. Trouwens, volgens mij komt mijn geweldige lijf in zo'n outfit niet helemaal tot z'n recht ;-)

Oh, dat Marcel er dan zó naast moet lopen, laten we voor 't gemak maar even buiten beschouwing...

Het was me weer een avontuurtje!

 

Life's what you make it. Oók ja. Maar ook what it makes of you. Of what you let it make of you. Maar in mijn geval voornamelijk 'learning to dance in the rain'. Want regenen, dat doet het toch wel.
En ook dit jaar weer geen gebrek aan moessons, orkanen en tsunami's. Duizelingwekkende hoeveelheden water hebben we dit jaar weer te verstouwen gehad.
Wat een onmetelijk verdriet, waar ik als eerste aan denk is het afgrijselijke verlies van Chelsea & Bridget.
Waar ik samen met mijn oom Sonneke nog op de begrafenis was in juni. En nu is hij er zelf niet meer.
En m'n schoonmoeder die niet lang meer te leven heeft en zienderogen achteruit gaat.
Natuurlijk zijn er ook mooie dingen gebeurd. Life's rollercoaster ging niet alleen maar omlaag.
Het gaat goed met onze kids, ze zijn gezond, sterk, pienter en meestal gezellig. Op school gaat het prima, geen zorgen op dat gebied dus.

Met mijn gezondheid gaat het eigenlijk ook wel goed. Waarbij 'goed' staat voor 'leefbaar'.
Al maak ik me geregeld zorgen om verschillende acro-effecten in mijn lijf. Of word ik geconfronteerd met de schade en pijnen daardoor. Permanente pijn mijn kaken waardoor vaak in mijn hoofd en nek, mijn voeten, mijn psyche. Mijn gatenkaasgeheugen. Chantalzheimers. Ik vraag me ernstig af of een kaakoperatie niet alsnog moet gebeuren, aangezien het lijkt alsof hij toch nóg verder is doorgegroeid. Terwijl meneer Fiets de Gnatholoog zei dat het niet zo was. Met z'n blote oog en twee vingers in de neus. :s

En dit alles in chaotische sneltreinvaart door elkaar heen. Soms kijk ik ernaar en vraag ik me af van WIE dit leven en lichaam eigenlijk is. Want ik heb er maar weinig over te zeggen lijkt het.
Ik ben gaan sporten, zumba, fitness, zwemmen, lopen. Fitter worden, meer spierkracht opbouwen en de conditie verbeteren.
De buikwandcorrectie die nog steeds geen groen licht heeft, 5 januari bij de verzekeringsarts opdraven. Voor de zoveelste keer 'bekeken en beoordeeld' worden.
Life's what you make it. Dus ik maak er maar weer wat van in 2010.

I see the countless Christmas trees around the world below

with tiny lights, like Heaven's stars, reflecting on the snow.

The sight is so spectacular; please wipe away that tear,

for I am spending Christmas with Jesus this year.

I hear the many Christmas songs that people hold so dear,

but the sounds of music can't compare with the Christmas choir up here.

I have no words to tell you, the joy their voices bring,

for it's beyond description, to hear the angels sing.

I know how much you miss me. I see the pain inside your heart,

but I am not so far away. We really aren't apart.

So, be happy for me dear ones, for you know I'm spending Christmas with Jesus this year.

I send you each a special gift from my heavenly home above:

"My undying love!"

After all, "love" is the gift more precious than pure gold.

It was always most important in the stories Jesus told.

Please love and keep each other as my Father said to do,

for I can't count the many blessings or love He has for each of you.

So have a Merry Christmas and wipe away that tear.

Remember, I'm spending Christmas with Jesus this year.

Mona-toetje

Beste Mona,

In het kader van jullie 40-jarig feestje, wil ik (Tommie) even laten weten dat mijn favoriete toetje toch écht onbetwist deze is:

Praise The Lord voor jullie überjummie "Boordevol Fruityoghurt Appeltaart"!!!

Yours mraaauwly,
Tommie (ook wel luisterend naar de roepnaam 'Gnoehoofd')

PS. Met de groetjes van mijn mama Chanti. Ze is even wat pleisters plakken na onze catfight om het laatste bakje. Ik heb gewonnen. :-P

sneeuwpret!!!

remembering you...

Wistudatje

'Koud wassen ongezond'

Wassen op lage tempraturen mag dan goed zijn voor het milieu, maar het is niet zo goed voor je gezondheid. Dat zegt hoogleraar Annelies Bronswijk in het Algemeen Dagblad.

Als je altijd wast op lage tempraturen gaan bacteriën en micro-organismen (o.a. huisstofmijt) niet dood. Die sterven pas bij een tempratuur boven de 60 graden.

Volgens de hoogleraar Gezondheidstechniek kunnen vooral baby's en mensen met een lage weerstand last krijgen van de bacteriën in hun kleding. Ze raadt mensen dan ook vooral aan op 60°C te wassen.

Dit geldt trouwens ook voor vaatwasmachines. Wanneer je de machine niet regelmatig op 55 of 65° laat wassen, kan het vet en vuil (o.a. bacteriën) zich teveel afzetten in je machine en afvoer, waardoor deze kapot gaat of verstopt raakt. Plus wat er achterblijft op je vaat…

hele goeie deze...

Guilt-Throwers Vs. Guilt-Catchers
.

"Instead, we will lovingly follow the truth at all times—speaking truly, dealing truly, living truly—and so become more and more in every way like Christ."1

.

Another Daily Encounter reader asks, "I'm in my fifties and my mother is still controlling me with guilt. What can I do to stop her?" (Ehm... Kick her *ss?? Gheghe... sorry dat was ik:-)

.

Strange as it may seem but this woman is not alone in her situation by any means. Some parents want to control even their adult children until the day they die.

My answer to the woman was, "You can't stop your mother from being a guilt-thrower, but you can stop being a guilt-catcher."

.

Guilt-throwing and guilt-catching are two sides of the same coin. Guilt-throwers only throw guilt to guilt-catchers … both are involved in "this dance of guilt" (false guilt, that is). You can't have one without the other. Both are equally in need of help. The fact is that nobody can make me feel guilty or anything else without my cooperation and permission.

What the guilt-thrower does is their problem. How I respond is always my responsibility. That is, if I am a guilt-catcher, that's my problem and my responsibility to overcome. And while I can't stop or change the guilt-thrower, I can change myself and stop catching the guilt that others throw in my direction.

To change myself I need to acknowledge my part and admit that I, too, have a problem. I'm a guilt-catcher because I probably learned it in childhood, and am afraid to say ‘no’ for fear I won't be liked, or because I'm afraid of conflict. But underneath, when I allow myself to be controlled by guilt or anything else, I feel frustrated and angry!

.

Two things we need to do to stop being a guilt-catcher. One is long-term. The other is short-term. Regarding the long-term, I need to keep working on my own growth so that I develop a healthy self-concept so it doesn't bother me to say ‘no’ to someone regardless of whether they like me or not. For immediate results, one of the most helpful things to do is to recognize immediately when someone is trying to lay a guilt trip on you and say kindly but firmly to them, "You're not trying to make me feel guilty are you?"

Of course they will deny it, but if you keep responding in this manner, it won't take long before they will stop throwing guilt your way and look for someone else who will catch it.

.

If you happen to be a guilt-thrower, the same principles for recovery apply. You need to get into a growth program so you can develop a healthy self-concept so you don't need to be in control of every situation in order to feel okay about yourself. Recognize what you are doing and see how harmful this is to yourself and to others and, with God's help, little by little stop doing it.

.

Suggested prayer: "Dear God, whether I am a guilt-thrower or a guilt-catcher, please help me to see myself as you do, confront me with my character issues, and lead me to the help I need to overcome, so I will 'lovingly follow the truth at all times—speaking truly, dealing truly, living truly—and so become more and more in every way like Christ.' Gratefully, in his name. Amen."

1. Ephesians 4:15

<:))))><

JsV f1... nieuw filmpje en... BLOOPERS!

when you thought i wasn´t looking

A message every adult should read because children

Are watching you and doing as you do, not as you say…

When you thought I wasn't looking I saw you hang my

First painting on the refrigerator, and I immediately

Wanted to paint another one…

When you thought I wasn't looking I saw you feed a

Stray cat, and I learned that it was good to be kind

To animals…

When you thought I wasn't looking I saw you make my

Favorite cake for me, and I learned that the little

Things can be the special things in life...

When you thought I wasn't looking I heard you say a

Prayer, and I knew that there is a God I could always

Talk to, and I learned to trust in God...

When you thought I wasn't looking I saw you make a

Meal and take it to a friend who was sick, and I

Learned that we all have to help take care of each other…

When you thought I wasn't looking I saw you take care

Of our house and everyone in it, and I learned we have

To take care of what we are given...

When you thought I wasn't looking I saw how you

Handled your responsibilities, even when you didn't

Feel good, and I learned that I would have to be

Responsible when I grow up…

When you thought I wasn't looking I saw that you

Cared, and I wanted to be everything that I could be...

When you thought I wasn't looking I saw tears come

From your eyes, and I learned that sometimes things

Hurt, but it's alright to cry…

When you thought I wasn't looking I learned most of

life's lessons that I need to know to be a kind and

Productive person when I grow up...

When you thought I wasn't looking I looked at you and

Wanted to say,'Thanks for all the things I saw when

You thought I wasn't looking'

Een ieder van ons (ouder, grootouder, tante, oom, vriend(in), leraar) beïnvloedt het leven van een kind.

DAAROM IS DIT VOOR ALLE MENSEN IN HET LEVEN VAN ONZE

KINDEREN -EN ONS GEZIN- DIE ZOVEEL VOOR ANDEREN DOEN, EN DENKEN DAT NIEMAND HET ZIET.

KLEINE OOGJES ZIEN VEEL…

Brain Mass Index?

Zumba blijft wel leuk hoor. Gisteravond mijn derde les gehad.
Wat ik wel merk is dat ik mij nog steeds niet thuis voel in de sportschool.
Ben me nog heel erg bewust van mezelf en mijn lijf. Voel me vaak minderwaardig en moet dat dan weer van tafel vegen met de Waarheid (sorry Big J :-) * veeg veeg *)
Het sport niet echt lekker, met zo'n irritante innerlijke dialoog. Toch maar weer eens die invisible internal Ductape (iiD) uit de kast halen.

En die merengueklanken maken het ook niet makkelijk in deze tijd, ik moet alleen maar aan oom Sonny denken en hoe hij altijd zo heerlijk kon dansen op die muziek. Raak ik meteen weer van de leg en in de knoop met m'n zumbamoves. Morgenavond hebben we 'live' de begrafenis in Suriname via internet bij m'n ouders thuis.

Het blijft trouwens maf dat een volwassen vrouw van 40 jaar zich afvraagt wat ze moet aantrekken naar de sportschool. Omdat ik niet wil schudden als we stil moeten staan. Gisteravond had ik er dus gewoon poep aan. Of ik deed alsof, of ik vond dat ik er poep aan moest hebben. In ieder geval had ik gewoon een aansluitend hemdje aan. Omdat je niet prettig Zumbaat met wapperende kleding. M'n bingowings deden vrolijk mee en ik plakte tussendoor lustig met de iiD. Plakken en Zumba'en is best lastig.
Ondertussen plakte ik van binnen én van buiten. Zelfs bij het sporten staan die radertjes van mij niet stil. Volgens mij is m'n hersenpan inmiddels anorectisch. :-S

Het verhaal van een moeder...

Haar handen zijn bijna transparant. Elke ader zie je lopen, aderen waar het leven nog maar amper doorheen stroomt. Haar ogen zijn dof en hol. Je kunt de pijn er feilloos in aflezen.

Ze is moe. Van het vechten, van een leven lang onderdrukking en afwijzing. Van alle verstikkende herinneringen aan wat haar is aangedaan. Herinneringen die ze nog altijd wil wegvagen. Niet wil voelen. Het is teveel.

Het bevrijdingsfeest van 1945 was het begin van haar leven. Haar moeder had haar niet gepland, die blije Canadees ook niet. Toch kwam ze.

En ze groeide op, met een moeder die haar liever niet had gekregen. Zij was de schuld van haar moeders schaamte. En dat zou ze haar niet laten vergeten. Nooit.

Het kleine meisje werd groter. Had een lieve vader gekregen, waar ze heel gek op was.

Maar haar moeder was jaloers. Jaloers op haar eigen dochter. Op de liefdevolle blik in de ogen van haar man als hij met haar dochter zat. Een blik die zij niet van hem kreeg.

En ze liet geen gelegenheid ongebruikt om haar dochter te laten weten dat ze niets waard was zonder haar moeder. Dat ze niets kon zonder haar moeder.

En toen stierf hij. En de neerwaartse spiraal zette zich sneller dan ooit voort.

Zij was het buitenbeentje. Zij was het zichtbare ´foutje´. Moest vechten in stilte, om het goed te kunnen doen bij haar moeder. Om ooit eens één complimentje te krijgen. Eén aai over de bol. Altijd tevergeefs. Haar moeder was niet te plezieren. Door niemand.

En ze leerde een man kennen, trouwde met hem, en kreeg een zoon en een dochter.

Nog altijd vast aan haar moeder was ze meer bij haar dan bij hem. Want ‘moeder’ moest je te vriend houden. Moeder kende je zwakke plekken. En als ze haar klauwen er weer eens inzette deed dat zo zeer, dus kon je het maar beter proberen vóór te zijn. Tevergeefs. ´Moeder´ was niet te vermurwen.

Manlief was het uiteindelijk zat om getrouwd te zijn met z´n drieën, dus zette er een punt achter. En zij kon het alleen met twee kleine kinderen niet rooien. Zonder centen, huis en haard, trok zij noodgedwongen met de kinderen in bij haar moeder. Een stap die haar uiteindelijk het `Leven´ heeft gekost.

Voordat ze het wist was zij weer ´kind´ tussen haar eigen kinderen. (O)ma’s wil werd opnieuw wet. Natuurlijk was zij geen goede moeder. Zij kon namelijk niets. Helemaal niets. Geen eens een huwelijk in stand houden. Vakkundig schoof ze haar opzij en nam geniepig de plaats in van ´moeder´. En zij bleef vechten voor haar plaats. Voor erkenning. Tevergeefs. Oma kon toch alles beter.

En zij liet het over zich heen komen. Ze had geen keus. Geen instanties of crisisopvang in die tijd. Ze probeerde haar leven weer op te pakken, ging werken en werd weer verliefd.

En op een onbezonnen zomeravond raakte ze zwanger van haar derde kind. Toen de ´vader´ erachter kwam flipte hij volledig en brak haar de arm om haar te dwingen een abortus te laten plegen. En oma, die zag het ook niet zitten. Wat zouden de buren wel niet denken. Opruimen die handel.

Maar zij kon het niet…. Het groeide in haar. Zíj wilde het kindje houden. Het was van háár!

En ´moeders´ smeedde een plan. Haar dochter zou het kind direct na de geboorte afstaan, anders zou ze ervoor zorgen dat ze haar andere twee kinderen ook niet meer zou zien.Ze zou het voor elkaar gekregen hebben met haar manipulatieve en leugenachtige streken. En zij wist dat maar al te goed.

Negen maanden groeide het mannetje en ze voelde hem trappelen. Hij zou geboren worden en zij wist dat het moment gekomen was om afscheid van hem te nemen. Alléén beviel ze van een gezonde zoon. En alléén bleef ze achter in haar ziekenhuisbed. Zonder hem ook maar eventjes gezien te hebben, te mogen vasthouden, afscheid te nemen. Met lege handen ging ze naar huis.Waar haar twee kinderen op haar wachtten. En ze ging verder, ze moest.

Haar tante kwam haar even later vertellen dat het maar beter was dat ze een ´doodgeboren´ kindje had gekregen. Oma vond dat wel een goed einde van het verhaal.

Maar haar hart was gebroken, haar borsten begonnen te stuwen, maar haar zoon zou er nooit door gevoed worden. Hij werd ter adoptie aangeboden. Toen hij twee jaar oud was kreeg ze een foto opgestuurd. Dat was het enige dat ze ooit van hem heeft gezien.

En ze pakte haar leven weer op. Werd opnieuw verliefd en dit keer zelfs serieus. Ze trouwden en zij wilde met haar twee kinderen en nieuwe liefde een nieuw bestaan opbouwen in hun eigen huisje.

Maar dát feest ging niet door. Over moeders lijk, zei ze letterlijk. Want dan zou Oma alleen achterblijven. En haar dochter kon nog best wel nieuwe kinderen maken. Dus vond Oma dat zij de kinderen wel mocht houden.Anders zou ze zelfmoord plegen. En dan was het háár schuld. Ze meende het.

Met haar rug tegen de muur en een mes tussen de schouderbladen nam ze afscheid van haar kinderen. En het laatste beetje leven in haar ebte weg.

Ze moest overnieuw beginnen. Ze móest loskomen van haar moeder, van haar manipulatie, van haar leugens en haar eeuwige afwijzing. En Oma, die doopte zichzelf om tot ´mama´.

En vertelde haar (klein)kinderen dat hun eigen moeder ze niet meer wilde hebben. En dat ze daarom dankbaar moesten zijn dat ze bij haar mochten wonen. Ook wanneer ze het wel konden dromen hielp ze hun hier nog regelmatig aan herinneren.

En zij, kon dit niet winnen. Dus ze liet het gebeuren…

Toen ze opnieuw een zoon kreeg, was de pijn en het verdriet om het verleden soms groter dan het geluk. En hij kreeg een broertje erbij. En nog een zusje. En bij elke geboorte kwamen alle verdrietige herinneringen terug. Ze wist niet hoe VER ze haar kinderen bij hun Oma vandaan moest houden. Doodsbang dat ze óók die zou afpakken. Haar ‘nieuwe’ kinderen groeiden op met het idee dat die twee kinderen bij Oma hun oom en tante waren. De waarheid mocht niet aan het licht komen. Oma mocht niet in een kwaad daglicht komen te staan. Want dat zou zij gaan voelen. En ze voelde al zoveel ellende.

Het begon haar zo erg op te breken, het schuldgevoel, de leegte, de pijn, de boosheid, de afwijzing. Dus zocht ze manieren om het niet meer te voelen. Ze trok zich terug uit het leven, kon het niet meer aan en begon het te 'verdrinken'.

Zo verdoofde ze jarenlang de pijn. En haar huwelijk, haar gezin, plukten ongewild de bittere vruchten. Oma´s klauwen reikten zelfs tot daar.

Terwijl haar kinderen groot werden ging haar gezondheid steeds verder achteruit. De jarenlange opgekropte woede en ellende richtte zich op haar omgeving. Op mensen die te dicht in de buurt van haar ´nest´ kwamen. Ze vertrouwde niemand meer. Ze bekeek elke buitenstaander met argusogen. Kon door de alcohol ook niet meer helder denken. De neerwaartse spiraal ging steeds kleinere cirkeltjes draaien. Ze bleef het verdrinken. Ze wilde zó graag vluchten, maar het bleef haar achtervolgen. En haar moeder ook.

Zo gingen de jaren verder, ze zorgde erg slecht voor zichzelf en kreeg ernstige longemfyseem. At nauwelijks, rookte en dronk meer dan haar lief was. Ze wilde het niet meer voelen, maar ze kon er niet meer tegen vechten. Ze gaf het op.
Haar kinderen werden groter, ze kreeg kleinkinderen, maar ze kon er zo weinig mee. Want het deed haar opnieuw zo´n pijn. Om geconfronteerd te worden met haar eigen onvermogen om tegen haar moeder op te staan. Om haar leven en kinderen terug te eisen.

Ze zag haar oudste twee zelden en ook haar moeder sprak ze liever niet dan wel. Die bleef altijd maar zeuren en mensen tegen elkaar uitspelen. Maar ze bleef vooral ontkennen. Dat er ooit iets gebeurd was. Dat ze ooit zulke smerige dingen gedaan had. Zelfs de bierkaai zou het afgelegd hebben.

En toen kwam die dag, dat ze steeds verder achteruit ging. Het contact met haar kinderen verbeterde gelukkig en ze zag haar kleinkinderen wat regelmatiger. Het was gezellig. Ze had het gemist, het gaf haar wat levensvreugde terug.

Maar niet lang daarna kwam de definitieve diagnose: een tumor in de longen en niets meer aan te doen. Nog een paar maanden werden haar gegeven.

En daar zit ze in haar rolstoel, aan de zuurstof. Op 65-jarige leeftijd met het lichaam van een hoogbejaarde vrouw. Uitgemergeld, afgemat, bijna levenloos. Sommige momenten vlamt ze op, zit ze met haar kleinkinderen te dollen, neemt ze het voor ze op. Quasi-boos tegen haar zoon doen, beetje plagen. Lachen om hun gekkigheid en koppigheid. Herkenning, herinnering. Nog even, nu het nog kan…

En de tijd is ongenadig, laat zich niet keren. Wat gebeurd is, is gebeurd. Wat gaat komen, zal komen. Die dag van afscheid. Terwijl je nog zoveel ´goed´ zou willen maken. Terug zou willen draaien. Zou willen troosten, op de bres had willen staan tóen. Even flink had willen raggen met een ploertendoder op het hoofd van van iemand die zich 'Moeder' liet noemen, maar het in de verste verte nooit is geweest.
Om háár leven dat zo vergald is door haar eigen moeder, in een oogwenk ten goede te keren. Alle pijnlijke herinneringen mooi willen maken. Zodat ze op haar leven terug kan kijken met een glimlach. In vrede en liefde.

Bewerkstelligen dat ze al haar ZES kinderen en ZEVEN kleinkinderen nog één keer bij elkaar kan zien. Ook haar kleine jongen van toen die inmiddels 40 jaar is, en geen idee heeft van het werkelijke drama wat zich destijds afspeelde.

Omdat ook zij een geliefd kind is, gewild en gewenst door God de Vader, vanaf de dag dat haar leven begon. En vergeven is voor alle keuzes waar ze spijt van heeft!

En ondanks dat dat aardse leven hier waarschijnlijk snel zal eindigen, zal haar echte Leven daar pas echt beginnen. En alles wat ze ooit heeft gemist, ooit heeft gewenst, wacht daar op haar.
Tot die tijd maken we er het mooiste van.
Ze heeft het verdiend.

Trusting God Is a Choice

"In God I trust; I will not be afraid. What can man do to me?"¹ and "Casting all your anxiety on Him, because He cares for you."²

When we fail examinations or any other kind of test, we don't disappoint God and he doesn't love us any the less. Certainly God feels for us when we fail because he cares deeply for us. However, his love for us is totally unconditional. He doesn't love us on the basis of what we have done or haven't done. He loves us just because we are a part of his divine creation.

Parents who love their children on the basis of how well they do in school or on the basis of their achievements in other areas are setting up their children to become neurotic perfectionists, compulsive performers, or dismal failures.
You can be assured that God, our Heavenly Father, never ever treats us this way.

We can, however, disappoint ourselves... Chances are that when you were a child you might have felt that you could never please your earthly father (and/or mother).
Always remember that God, your Heavenly Father, is not the same as any earthly parent or anyone else you couldn't please.

Suggested prayer: "Dear God, thank you that you love me even when I fail and that your love for me is not based on my performance. Please help me to always do my best and be satisfied with that. Help me also to experience your love in my heart at all times—good or bad. With your help I choose daily to commit and trust my life and way to you. Thank you for hearing and answering my prayer. Gratefully, in Jesus' name, amen."

1. Psalm 56:11
2. 1 Peter 5:7 

<:))))><

"Dag SCHAT!" En met je chinese fonkeloogjes en precíes deze big smile begroette je ons elke keer weer even hartelijk. En met deze liefdevolle herinneringen moeten we nu definitief afscheid van je nemen lieve oom Sonneke... je hebt vanmorgen je laatste adem uitgeblazen.

Het is wel heel snel gegaan, nog maar drie weken geleden hoorde je de verschrikkelijke diagnose.
En nu al heeft de Heer je naar Huis geroepen. Het was genoeg. Géén pijn meer voor jou.
Nee, jij werd meegenomen door Gods engelen en je mag nu voor altijd bij Hem, in Zijn Liefde zijn.
Wat een mooi weerzien zal het zijn met je schoonvader, Opa Reinier. En met onze kleine Joshua. En al je andere geliefden die je voor zijn gegaan.

Lief oom Sonneke, jouw glimlach en geschater kunnen wij nooit vergeten. Het zal voor altijd weerklinken, op elke verjaardag, elke kerstmis, met oud en nieuw... Je zult er gewoon altijd zijn, totdat we elkaar weer in de armen zullen sluiten daarboven. Oom Sonny, we gaan je zo missen...

This is not at all how
We thought it was supposed to be
We had so many plans for you
We had so many dreams
And now you've gone away
And left us with the memories of your smile
And nothing we can say
And nothing we can do
Can take away the pain
The pain of losing you, but ...

We can cry with hope
We can say goodbye with hope
'Cause we know our goodbye is not the end, oh no
And we can grieve with hope
'Cause we believe with hope
(There's a place by God's grace)
There's a place where we'll see your face again
We'll see your face again

And never have I known
Anything so hard to understand
And never have I questioned more
The wisdom of God's plan
But through the cloud of tears
I see the Father's smile and say well done
And I imagine you
Where you wanted most to be
Seeing all your dreams come true
'Cause now you're home
And now you're free, and ...

We have this hope as an anchor
'Cause we believe that everything
God promised us is true, so ...

We wait with hope
And we ache with hope
We hold on with hope
We let go with hope

Based on 1 Thess. 4:13-14 and Heb. 6:9, 10:23

Zumbaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah!

Maandagavond, een peux nerveux stond ik tussen alle dames in het voorportaal van de grote zaal. Eén van onze plaatselijke sportclubs had samen met een thuiszorgvereniging een gratis abonnement voor onbeperkt sporten van 3 maanden beschikbaar gesteld voor mensen met overgewicht. GRATIS. De advertentie in de krant greep mij bij de arm en ik heb me meteen opgegeven. Natuurlijk werd ik uitgekozen. Ik hoef maar mijn lengte én gewicht te roepen en iedereen veert overeind.

Dus daar ging ik, op naar mijn allereerste ZUMBA-les. Bommetjevol was de zaal en de instructeur had er zin in! Ik moest het nog even gaan zien... Maar goed, de muziek barstte los en alle billen begonnen te schudden. Dit was heftig! Het niveau was direct al pittig en toen we 20 minuten schuddend en shakend verder waren en ze even voor de nieuwelingen vermeldde dat dit pas de warming up was.... nam ik nog snel een slok water en braced myself. Maar, eerlijk is eerlijk, zweten, springen, schudden, dansen en draaien was nog niet eerder zo leuk. Voor herhaling vatbaar dus. Een uur Zumba is wel heavy voor je eerste keer, en ik zat regelmatig met m´n voeten/benen/heupen/armen in de knoop. Of ik stond verkeerd om, of wipte bijna op m'n snufferd. Het ging SNEL. En na afloop was ik behoorlijk stuk. In ieder geval even m´n vetjes op de sodemieter gegeven en de spieren aan ´t werk gezet. Dit houden we erin.

Op dinsdag ga ik voor de Body Jam. Ook een dansworkout, maar dan niet op latijns-amerikaanse muziek maar meer de house-variant. Lijkt me ook wel lachen. (lees: zweten, haha). Op woensdag doe ik een half uur het Get Active circuit met allerlei krachttoestellen en tussendoor fietsen, daarna een half uur op de loopband. Mét TV en koptelefoon. Op donderdag ga ik zwemmen en na afloop lekker naar de sauna, en als ik in het weekend nog een keer tijd vind misschien nog een keer een groepstraining doen. Ben benieuwd hoe ´fit´ ik voor de volgende test ben, begin februari. De eerste test was but met beren, dus veel minder kan het niet worden haha! Wat wel geinig was is dat ze ook hier stijl achterover vielen van mijn vreemde BMI en lichaamssamenstelling. Normaalgesproken is je ´ideaalgewicht´je lengte minus 1 meter. Dat zou in mijn geval 79 kg zijn. Maar het blijkt dat alléén al mijn spieren samen 70 kg wegen. En dan is 9 kg voor de rest van Chanti wel errrrug karig hé? Tja, je bent een chantalletje apart of je bent het niet. ;-)

 

kilometerheffing vooruitgang?

Einde van een vrij Nederland en Jan Modaal

Minister Eurlings is van plan de km heffing in te voeren. Volgens hem gaat 70 procent van de Nederlander er op vooruit. Natuurlijk!! Er word een belasting technische verandering ingevoerd. En de Nederlander gaat er op vooruit? Dat betekend dan dat de belasting minder inkomsten krijgt. Geloof dat dus maar niet. Nee hier komen een aantal feiten zoals het voor de gemiddelde Nederlander zal gaan.

Dus niet voor diegene die meer dan 40.000 euro per jaar verdient (Die mag nu ophouden met lezen. U gaat er nl. wél op vooruit.) Zoals altijd natuurlijk. Zie ook Hypotheek aftrek.

Vanaf 2011 krijgt iedereen een kastje in de auto met gps. Die registreert u elke seconde dat u rijdt. Waar u rijdt. En hoeveel u rijdt.

U gaat straks ongeveer 6,7 cent per km betalen. Van woonerf tot snelweg.
Dan komt wel uw wegenbelasting te vervallen. En de bpm.

Dat betekent: Als u nu een auto rijdt met een gewicht van 1000 kilo en u rijdt 30.000 kilometer dan betaalt u nu 356 euro per jaar aan wegenbelasting.

In de nieuwe situatie betaald geen wegenbelasting, maar 6,7 cent per gereden kilometer.Dat is: 30.000 x 6,7 is 2010 euro per jaar!!!

365 euro wegenbelasting - 2010 euro kilometerheffing = 1654 euro in de min.

Wel gaat de bpm van de auto af. Dat scheelt natuurlijk heeeeel veel geld. Ja inderdaad, als u een auto kunt betalen van 40.000 euro of meer.

Bijvoorbeeld: U koopt een Porche 911 Carrera voor de prijs van maar €119.250,00. Daar gaat dan 40 procent bpm van af. Dat is 47.700,= .
U betaalt dus 'maar' 71.550,=.

Dat is toch snel verdient die 47.700 korting. Geweldig toch?

Helaas kan 90 procent van de Nederlander geen auto kopen van 71.550,= !!!!!!

De gemiddeld werkende Nederlander rijdt een tweedehands auto van ±5000 euro.
Daar zit natuurlijk weinig of geen bpm meer op, dus die wordt niet goedkoper.

Wie wordt er dus beter van de kilometer heffing? De bedenkers en de fabriekanten van de kastjes.
O ja. En de staatskas natuurlijk. U bent namelijk 24 uur per dag te volgen, waar u bent. Maar ook hoe hard u rijdt. Dus rijd u te hardt, heeft u binnen 2 weken de boete in de bus...

DAAROM: Zeg NÉÉ tegen de nieuwe plannen van de regering voor de kilometerheffing en rekening rijden!

http://www.kilometerheffing-nee.nl/digitale_steunbetuiging.php

Geen actie ondernemen betekent zowiezo dat je via GPS door de staat overal te volgen bent, en tevens ook de staatskas nog meer spekt. Trajectcontrole op iedere meter weg in Nederland, zie je het al voor je? BIG BROTHER IS WATCHING YOU!!!

Voorkom een zinloze verspilling van onze belastingcenten aan projecten die toch gedoemd zijn. Neem een Betuwelijn, de Noord-Zuid lijn en ga zo maar door.

Stuur dit bericht dan ook naar iedereen die u kent.
Hierdoor maakt u kenbaar dat u het er niet mee eens bent. Als de regering geen referendum houdt, houden we er zelf wel een.
Dit mag nooit gebeuren waar het CDA nu mee bezig is!
We zijn toch (nog)een democratie??????

de middelbare

Woensdagmiddag ben ik met Kristi naar de ‘Brug voor Bruggers’ geweest van haar nieuwe middelbare school, De Passie in Utrecht, een evangelische school voor VMBO, HAVO en VWO.

Mevrouwtje liep parmantig voorop en ging pontificaal vooraan zitten in de al redelijk volle aula. Okeeee… mama dus óók vooraan. *zucht*

Het was bijzonder leuk en Kristi voelde zich direct thuis. Ze heeft meegezongen en gedanst op het podium, iets wat ze op haar huidige school amper doet.

Zodra je daar je hoofd ietsje boven het maaiveld uitsteekt, wordt je genadeloos afgestraft door jaloerse klasgenootjes of etterige prépubers.

 

Nu is het ook een heel apart volkje, die gggristenen hoor. Ze zijn veel te vriendelijk, behulpzaam, niet gemeen of sarcastisch, wel grappig, ondersteunend, gezellig, prettig gestoord en net één grote familie.

Dat kennen we alleen van onze kerk, dus geen wonder dat onze oudste zich er als een visje in ’t water voelde ;-) Volgend jaar is ze aan de beurt, ze kan nu al niet wachten.

Mama nog wel… kleine meisjes worden steeds groter en ik was toch wel verrast door de emotie toen ik haar zo zag daar. Maar het voelt echt als een heel goede keuze, vertrouwd, creatief, sociaal veilig en kwalitatief hoogwaardig onderwijs. Bovendien, ze heeft al genoeg om tegen op te boksen in de maatschappij. Een beetje rust en vrede in die toch al zo moeilijke puberteit op de middelbare school had ik ook wel heel erg fijn gevonden... :-)

It takes just one...

    One SONG can spark a moment,
    One FLOWER can wake the dream,
    One TREE can start a forest,
    One BIRD can herald spring,
    One SMILE begins a friendship,
    One HANDCLAP lifts a soul,
    One STAR can guide a ship at sea,
    One WORD can frame the goal,
    One VOTE can change a nation,
    One SUNBEAM lights a room,
    One CANDLE wipes out darkness,
    One LAUGH will conquer gloom,
    One STEP must start each journey,
    One WORD must start a prayer,
    One HOPE will raise our spirits,
    One TOUCH can show you care,
    One VOICE can speak with wisdom,
    One HEART can know what is true,
    One LIFE can make a difference.

May that life be yours.

wat moet je doen als je zélf een hartaanval krijgt? (géén geintje)

My sunshine ...

Ik brand een kaarsje voor jou, lieve oom Sonny.
Vanaf vandaag zijn je dagen geteld, door de internist in het ziekenhuis. Volkomen onverwacht.
Nog 3 á 4 maanden kunnen we je bij ons hebben. Je lieve ogen zien, je zachte stem horen.

Je knuffelen...

Als kind sprong mijn hart al op wanneer ik je zag. Altijd vrolijk, liefdevol, warm.
Zonnige Sonny, nooit 1 kwaad woord van je gehoord.
Ook heus wel eens een beetje ontsteld, maar echt boos heb ik je nog nooit gezien. Dat hoefde je ook niet. Jouw zonnestralen losten het wel op.

De rust in je aanwezigheid, de vriendelijke kracht achter je positiviteit, voor iedereen dáár, altijd.
Onze kinderen zijn je net zo dierbaar als je eigen kleinkinderen. Ze zijn graag bij je, je ogen schitteren als  ze bij je zijn. Ze weten het nog niet oom Sonny... Hóe vertel je zoiets...
Diana, lieverd, jouw papa! Tante Roline, jouw ALLES!

Ik kan me nog zoveel herinneren. Je stoere groene Ford Capri, in jullie garage in Landsmeer. Ik kon er naar blijven kijken. Je zwarte glimmende schoenen, je golvende korte, steeds grijzer wordende haar, je guitige jonge ogen achter je bril. Nooit veranderd in mijn herinnering. Je verrassing en intense blijdschap toen ik op 9-jarige leeftijd in Suriname ineens achter je stond, terwijl je je in de spiegel stond te scheren.

Jij en tante Roline, altijd samen, zoveel liefde tussen jullie. En zo trouw.
Wat een voorbeeld voor ons allemaal.
En nu is jouw reis bijna op zijn einde gekomen. Maar we kunnen je nog niet missen!!!
Mijn oom 'Sonneke', je bent als een zonnetje in ons leven, je verwarmt, laat kilte smelten, doet mensen opbloeien... We houden zoveel van je...

Oom Sonneke... blijf bij ons... wordt weer sterk, genees en blijf... (((LOVE YOU SO MUCH)))

JSV F1 naar Volendam

Zondag 13 december zal de F1 een vriendschappelijke wedstrijd spelen tegen RKAV Volendam, de jeugdopleiding van FC Volendam. De wedstrijd vindt plaats om 10.30 uur of 12.00 uur op het sportcomplex van RKAV Volendam of in het KRAS stadion.

http://www.youtube.com/watch?v=wGc2iT6X2_8

blon....t

A blonde gets a job as a teacher.
She notices a boy in the field standing alone, while all the other kids are running around having fun.
She takes pity on him and decides to speak to him.
'You ok?' she says.
'Yes.' he says.
'You can go and play with the other kids you know' she says.
'It's best I stay here.' he says.
'Why?' asks the blonde.
The boy says: "Because I'm the f*cking goal keeper!"

Feeling Close to God

"God did this so that men would seek him and perhaps reach out for him and find him, though he is not far from each one of us. 'For in him we live, move and have our being.'"

A male Daily Encounter reader writes: "I wonder if you could give me some advice. Sometimes I feel as though God doesn't like me and seemingly does everything to make my life a living nightmare. I have done all that I can to change my life and ask for forgiveness for all the things that I have done in my past. And yet I still don't feel the warmth of God's love. Is it possible that it has anything to do with my not being christened or baptized?"

Of one thing you can be certain, God loves you totally and unconditionally no matter how you feel, what you have ever done or have failed to do. Be assured, too, that it isn't God who causes our problems. We happen to live in a broken, sinful world where we all face trials and go through tough times. We won't be delivered from tribulations until we get to heaven.

In the meantime, God wants us to keep growing towards wholeness, so we will overcome many of our personal struggles.

Also, when God feels far away, it isn't God who has moved. The barrier is in us...
Neither does it have anything to do with whether or not we were christened or baptized. While Jesus picked little children up and blessed them, he didn't christen them, and (though some will disagree with me) as far as I know there is nothing about being christened as such in the Bible, and while baptism is important, not being baptized doesn't cause God to distance himself from us.

When God feels far away, it can be caused by negativity in our lives, or by persisting in doing things we know that cause this negativity. More often than not, that barrier has more to do with our impaired relationship with others, and especially so if it was with our parents in our developmental years. For those who had a close, loving, warm relationship—especially with their fathers, it is very easy to feel that God, the Heavenly Father, is also close, loving, and warm. But for those of us who felt their father was distant, cold, and/or punitive, we tend to project that on to God the Heavenly Father and feel that he too is cold, distant, and punitive. I've had to wrestle with this problem, too, so I can understand how you feel.

To overcome, you not only need to talk about your problems and fears to God, but you also need to have an open, honest, and trusting relationship with other people—or at least with one soul sister/brother with whom you can share all your inner thoughts, feelings, victories and failures—one who will not judge, criticize or put your down or tell you what you should or shouldn't do, but one who will love and accept you just as you are. Ask God to give you such a soul mate. As we grow close to others we will be able to feel close to God.

Also, be sure to trust in your life to God every day, no matter how you feel. He doesn´t mind if you have doubts about Him. Remember that God is close to you whether you feel it or not. Learn to thank God for everything in your life, regardless of how you feel.

Suggested prayer: "Dear God, thank you that you are not far from me and please help me to find the help I need so that I will be able to face and resolve any and all barriers in my life—so that not only will I know in my head that you are close, but feel your closeness in my heart. Thank you for hearing and answering my prayer. Gratefully, in Jesus' name, amen."

http://www.youtube.com/watch?v=gtqMxUFb_uQ

Sjitzooi!

Op 14 september jl. ben ik opnieuw bij dr. Zweep in Hilversum geweest, dé plastisch chirurg op het gebied van buikwandcorrecties en andere reconstructies ten gevolge van extreem gewichtsverlies.
Hij heeft de aanvraag officieel ingediend en het wachten was op de machtiging van de verzekeraar (IZA) die in principe geen moeite zou moeten zijn (voel je 'm al...) omdat de machtiging hiervoor al vier jaar geleden verstrekt was.
Destijds kreeg ik twee weken voor de daadwerkelijke buikwandcorrectie te horen dat ik absoluut niet geopereerd mocht worden omdat ik een tumor in de hypofyse had en ernstig ziek bleek te zijn.
Dus ik heb direct het IZA hiervan op de hoogte gebracht, geen probleem.

Nu is een machtiging maar een jaar geldig, dus (voor de vorm) moest ik opnieuw even een machtiging aanvragen. Destijds was ik door de medisch specialist opgeroepen en uitgebreid onderzocht, met de directe conclusie: repareren die handel. Door de zwangerschappen is mijn buik echt stuk, door het afvallen en de acromegalie ook een enorm huidoverschot.
Krijg ik een brief van de verzekering met de vraag om FOTO'S............. Waaaaattteh???
Gewoon ff in 't archief duiken zou ik zeggen???
Ik heb er dus direct een zwaar gefrustreerd mailtje tegenaan gegooid, hoeveel tijd/moeite/geld willen ze hier nog aan spenderen? En niet in de laatste plaats... IK?

Natuuuurlijk krijg je géén ontvangstbevestiging van je mailtje. Je moet dus maar hopen dat het ontvangen en in behandeling is. Chanti dacht dat het na 8 dagen wel handig was om daar even naar te vragen.
Jamaaaar... denk nu niet dat je iemand die daarover gaat daadwerkelijk aan de lijn kunt krijgen.
Nee, de receptie stuurt een mailtje, en daarop krijgen zij antwoord en dan belt de receptie je weer terug!
Geweldig efficiënte service! Voor hun ja.
De beljuf vertelde mij dat ik een oproep zou krijgen voor de medisch specialist..... Welgloeiendegloeiendesjitfukdemnhell???? VIND JE HET GEK DAT DIE PREMIES OMHOOG BLIJVEN GAAN VOOR DIT SOORT OMSLACHTIGE STIERENSTRONT?

Okee. Dus Chanti ademt in... ademt uit. En ondertussen bekruipt mij voor de TIGSTE keer het onzekere gevoel 'wat als het wéér niet doorgaat?'.... Yakkes. Dit is gewoon echt but met beren. Ik heb hier geen zin meer in!!!!!!!!!

Nieuwe ´job´!

Omdat ik nog altijd zéér begaan ben met de hele kwestie rondom de ontvoering van Madeleine McCann, bezoek ik geregeld allerlei sites voor het laatste nieuws. Ik geloof namelijk nog altijd dat ze leeft en dat ze ooit terecht zal komen. Wie zich in deze zaak verdiept heeft wéét dat dit 1 grote ´cover-up´ is en dat er heel veel baat bij is (voor een groot aantal hoge piefen) om dit zo te houden.

Eén van de sites die ik elke dag bekijk is de Help Madeleine vinden Hyve, met inmiddels 182.181 leden!
Ik weet inmiddels zo ongeveer alles wat er te weten is over deze zaak, en post ook zelf nog wel eens nieuws & reacties. Omdat mijn smoeltje wel erg vaak op die hyve te vinden was, ben ik gevraagd om medebeheerder te worden. Dat kon ik natuurlijk niet weigeren! ;-)

Dus vanaf heden heb ik er een baantje bij, en voor wie het interesseert: blijf positief denken aan de terugkeer van Madeleine en kijk af en toe eens bij het Laatste Nieuws op de hyve.

NB: Door de zoektocht naar Madeleine zijn er internationaal al heel wat smerige netwerken opgerold en stapels mensen opgesloten voor hun walgelijke daden met kinderen.

Daarom moet er gezocht blijven worden, ook omdat Madeleine niet de enige is die vermist wordt!

Hosenpinkelmaterial!

There comes a point in your life when you realize:

Who matters,
Who never did,
Who won't anymore...
And who always will.
So, don't worry about people from your past,
there's a reason why they didn't make it to your future.